Je hebt van die dagen. Alles zit mee. Geen vuiltje aan de lucht. Alles wat je aanraakt verandert in goud. Long range missiles, locken en loaden, gevolgd door shorter range missiles en swishes,  ‘hot hand’ nummer vier van Flying Red put it all on the deck gisteravond in de Hullen. Trigger happy, was ie. Toen zijn tiende drietje door het netje zoefde, was er even een moment van reflectieve stilte, daarna rolde een langgerekt ooooh! van de tribunes.

En die hal was goed bezet. Een trouwe oma, broertjes en zussen, vaders en moeders, mooie meisjes, kenners en leken, wij van de sportpers. De verzamelde analisten hadden er vooraf zin an. De een wist zeker dat de Orca’s in het derde kwart op een definitieve en forse afstand gezet zouden zijn. De ander was ervan overtuigd dat de honderd gehaald zou worden door de Roden. Weer een andere kenner twijfelde: die transition defense zou wel weer eens rammelen als een oude boerenkar. En dan: die scheidsrechters, dat slappe trainen, de afwezigheid van Erik, Marc en Ruben

Van meet af aan rolde Flying Red naar behoren. Men nam een voorsprong, bouwde die met de regelmaat van de schotklok verder en verder uit. 10 punten voor, 20 punten voor, 30 punten voor. Ontspannen zat coach Remco (you reach, I teach!) erbij. Hij hoefde zijn bitching budget niet aan te spreken. Er was zelfs ruimte voor geintjes en gallery play. Een bounce pass vol tegendraads effect van Allard, bijvoorbeeld. Robert die gelegenheid kreeg om een drietje te gooien. Mooi man, heel mooi.

En toch gooiden de Orca’s nog heel wat punten bij elkaar. 59 stuks. Vooral back door. Meestal via de cherry pick om de lange outlet pass te ontvangen. (Inderdaad, die transition defense.) Maar, zoals gezegd, het kon wat lijden op die fraaie sportavond gisteren. Er was momentum, er was veel te genieten, er was winst.